İnsan, çoğu zaman ucundan tuttuğu şeylerle tanımlar kendini. Tam kavrayamadığı, bütünüyle sahip olamadığı ama yine de vazgeçemediği uğraşlar… Yarım kalacağını en başından sezdiği hâlde, sanki tamamlanacakmış gibi sarıldığı işler… Bunların her biri, insanın dış dünyayla kurduğu ilişkinin parçalarıdır. Fakat bu parçaların asıl anlamı, dışarıda değil içeride belirir. Çünkü insanın okuması gereken ilk şey, nihayetinde kendisidir.

Kendini okumak, çoğu zaman yanlış anlaşıldığı gibi içe kapanmak ya da dünyadan el çekmek değildir. Aksine, kendini okumak, dünyayı daha sahici bir biçimde kavramanın ön şartıdır. İnsanoğlunun Yaratıcı’yı tanımasının yolu bile, kendini tanımasından geçer. Bu yüzden kendini okumak; sadece zihinsel bir faaliyet değil, aynı zamanda varoluşsal bir çabadır. Bir metni okur gibi, bir şiiri çözer gibi, hatta bir âyeti tefekkür eder gibi kendine bakabilmek… Ve bunu yaparken yalnızca kendi iç sesine değil, bütün varlığa kulak kesilmek.

Çünkü insan, kendini yalnız başına okuyamaz. Kendini okumak; metinle, sözle, beyitle, âyetle ve hulâsa bütün mahlûkatla dolu muazzam bir aynada kendini izlemek gibidir. Başkasında gördüğümüz bir incelik, aslında bizde eksik olanı; bir başkasındaki sertlik ise bizde saklı duran bir gölgeyi açığa çıkarır. Bu yüzden insanın kendini tanıma yolculuğu, aynı zamanda başkalarıyla kurduğu ilişkinin de bir ürünüdür.

Belki de bu yüzden,........

© Milli Gazete