Aklı başında kalan, zihinsel kuvvelerini yitirmemiş olan, izan sahibi kime sorsan pozitivizmin Allah belasını versin der. Ancak bu tepki, olanı değiştirmez. Bir yandan cehaletini bilgelik olarak gösteren, insanları ya da kendisine dikkat kesilen çoğunluğu buna ikna eden, icmali de olsa inandıran adeta gemisini kurtarıp kaptan kesilir. Toplumlar da bu türden bir popülizmi göğsünde karşılar. Mesele gösteren açısından göstermenin sorumluluğunu aşar, işini bilmeye, iş görmeden işini halletmeye döner. İzleyici tarafsa uçurduğunun mahiyetini bilmese de onu hep yüksek istidatta görmek ister. Yahut ummak bile kaleden kaleye şahin gibi uçurmak için yeter. Hem yokluk içinde kıvranırken sahip olunanlarla pek zengin izlenimi vermek çokları için ata sporudur. Gerçeklik romantizme değil, ustalaşmışların elinde şarlatanlığa, şeytanlığa yenilir.

Romantizm de yeterince masum olmasa gerektir. Ozandır söyler; “Koyun kurt ile gezerdi / Fikir başka başka olmasa!..” Mevzu fikir farklılığından çok farklıdır. Bir arada olmakla alakasızdır. Kurdun kurtluğu istidattan ibarettir, kuzunun da kuzuluğu... Fikrin aynileşmesi ise bir nevi pozitivist deklarasyon içerir. Hem de koyunun kurt ile gezmesi idealize edilecek bir hareket olmasa gerektir. Doğrusu, koyun koyun ahlakının bir gereği olarak, yaratılışının ve yaşatılışının icabı kurt ile gezemez.........

© Milli Gazete