Haberi, malumatı, makaleyi, bilgiseli, gazeteyi ve dahi birçok şeyi telefonundan okuyan insanlar, ellerinde olan ya da ellerine tutuşturulan imkânı karşılık verme adına kendisi kullanmak istemez. Bir başkası kullansın ister. Zira bir gönderi, söz, söylem ya da başlı başına hakikat dolayısıyla başın belaya girmesi işten değildir. Karakollara çekilmek, hapislere atılmak, hakaretlere uğramak, yaftalanmak, hâsılı ağır aksak yürüyen pek değerli hayatını aniden kaydırıvermek kimsenin işine gelmez. Bu gibi netameli işleri bir yazar, bir siyasetçi, bir şeyin başkanı, gazeteci, televizyoncu falan filan yapmalıdır. Hem onlar toplumun önde geleni değil midir?! Değildir elbette. Öyle toplum, topluluk, cemiyet için önde gelen-arkada giden saptayışları insanlık tarihi boyunca birçok örneğine rastlanacak şekilde birilerinin hayatını kaydırıp onu yaşamdan koparırken, birilerinin pek değerli ömrünü huzur ve refah içinde tamamlayışını sağlar. Önde gelenin hayatı geride durana oranla pek değerlidir ve o dahi riske girmek istemez. Zaten riske girse önde gelen olmaz. Misal hemen her asırda tanka kafa tutmak, mermiye kafa atmak, burca bayrak asmak gibi kahramanlık addedilen eylemler can yakıcı, hatta can alıcıdır. İşte o can yangısı fakirin, garibin harcıdır. Can yanar yanmasına da yanan can hiç olmazsa feveran etmek........

© Milli Gazete