Evladı ölen, evladıyla gömülmez zannediyorlar. Bir insanın, anne ya da baba olarak hayatta kalabilmesi için bir evlada sahip olmaları gerektiğini bilmiyorlar. Memleketi yıkılan, hafızasını yitirmez sanıyorlar. Hayatın ona bir çocukluk bir de güzel tüm hatıraları borçlandığını bilmiyorlar. Yoksul olanın nefes almakta zorlandığını, hastası olanın nefes alamadığını bilmiyorlar. Hakkı gasbedilenin, hakka dair inançsızlığını bilmiyorlar. Cehaletin milyonlarca ocağı söndürdüğü hakkında hiçbir fikirleri yok. Yahut mülteci olmanın, vatansız kalmanın, esaretin ne manaya geldiğini idrak edemiyorlar. İfsat bataklığına saplanmış bir gencin hikâyesini dinlemenin maliyetini hesap edemiyorlar. Ya da intihar eden bir cehennemliğin, cehennemlik olduğunu… Bomba seslerini, kapitalist köleliği, salgın hastalıkla ölenleri…

Müslüman samimidir. Müslüman idrak sahibidir. Müslüman acı gerçekleri bilip, acı gerçekler yokmuş gibi davranamaz. Müslüman ümitvar olacağım derken acı çekenlerden uzaklaşamaz. Tozdan topraktan kaçamaz. Ölüm konuşulunca huzursuz olamaz. Daha iç açıcı konulardan konuşalım diye bir geçiş cümlesi yoktur Müslüman’ın… Pollyanna gibi bir dindarlık olamaz. Derdi çekenle dert çekeceksin. Bin kilometrede ötede Çad’da yaşanan fakirliği ve izzetsizliği dert edeceksin! Bir gün bir uçağa binip Nijer’e gideceksin bir Kurban organizasyonu için… Bir şiir dinleyecek ve ağlaya ağlaya inleyeceksin, paramparça........

© Milli Gazete