İnsan, varlığın sırrına talip bir halife olarak gönderildiği bu yeryüzü serüveninde, ne yazık ki keşfetmenin o sancılı ama kutlu yolundan sapmış; reddetmenin, yok saymanın o konforlu fakat kısır döngüsüne evrilmiştir. Merakın yerini şüphe, hayretin yerini ise inkâr almıştır. Oysa Allah’ı inkâr etmek, mutlak varlığı yok saymaya çalışmaktır ki bu, insanın kendi zihninde giriştiği, asla nihayete erdiremeyeceği beyhude bir savaştır. Tıpkı Sisifos’un o ağır kayayı dağın zirvesine taşıyıp her defasında kayanın tekrar aşağı yuvarlanmasını izlemesi gibi, inkârcı da her reddedişinde ruhundaki boşluğun kayasını sırtlanır. Sapmış akıl her defasında bir inkâr zirvesi inşa eder, ancak fıtratın sesi o kayayı hep başladığı yere, o derin mutlakiyet ihtiyacına geri yuvarlar. Neticede inkâr, sonuçsuz bir eylemin ebedi hamallığı olmaktan öteye geçemez…

- AKLIN SINIRLARI VE DELİL TAASSUBU

Ne var ki, modern çağın trajedisi yalnızca inkârcıların Sisifos-vari çabalarından ibaret değildir; asıl trajedi, inananların da aynı rasyonel bataklığa saplanmış olmalarıdır. Allah’ın varlığını akli delillerle ispat etmeye girişmek, sonsuz ve müteal (aşkın) olanı, sonlu ve kusurlu olan insan aklının dar kalıplarına hapsetmeye çalışmaktır. Günümüzde birçok din âliminin/âlim görünümlü din istismarcılarının düştüğü bu tuzak, tam anlamıyla bir "delil fetişizmi" ve kanıtlama totemciliğidir.

Sonsuz olan, sonlu olanın icat ettiği bir kıyasla kanıtlanamaz. Yaratıcıyı, laboratuvardaki bir deney nesnesi yahut felsefi bir denklemin "x" değişkeni gibi ele alıp ispat etmeye çalışmak, varlık hiyerarşisini tersyüz etmektir. Bu, Yaratanın azametine karşı girişilen entelektüel (!) bir edepsizliktir. Aklın görevi hakikati inşa etmek değil, hakikatin önündeki perdeleri aralamaktır. Ancak aklı mutlaklaştırıp onu bir puta dönüştürenler, kendi zihinlerinin sınırlarını Tanrı'nın sınırları sanma gafletine düşerler.

- "LÂ" DERYASINDA BOĞULANLAR

Tevhidin sırrı "Lâ ilâhe........

© Milli Gazete