Türkiye uzun zamandır yalnızca ekonomik krizleri, siyasi gerilimleri ya da güvenlik meselelerini tartışmıyor. Sessiz ama çok daha derin bir dönüşümün içinden geçiyoruz: Demografik ve sosyolojik çözülme.

Doğum oranları düşüyor.

Evlilik yaşı yükseliyor.

Tek kişilik yaşam biçimi sıradanlaşıyor.

Bir zamanlar “kalabalık aileler ülkesi” olan Türkiye, giderek yalnız bireyler toplumuna dönüşüyor.

Tam da bu nedenle son dönemde sıkça dile getirilen “Aile ve Nüfus On Yılı” vurgusu, yalnızca sosyal politika başlığı değildir. Bu mesele; Türkiye’nin kültürel devamlılığı, toplumsal hafızası ve medeniyet iddiasıyla doğrudan ilgilidir.

Çünkü mesele sadece nüfus değildir.

Mesele; aidiyetin, dayanışmanın, aile bağlarının ve insanı insan yapan manevi omurganın korunup korunamayacağıdır.

Bir zamanlar bu coğrafyada evler küçüktü ama hayat büyüktü.

Aynı sofrada üç kuşak otururdu.

Dedeler evin hafızasıydı, nineler bereketiydi.

Çocuklar avlularda büyür, komşular birbirinin kapısını çalmadan içeri girerdi.

Bugün ise evler büyüdü ama hayat küçüldü.

Rezidanslar yükseldi.

Ama sofralar küçüldü.

İnsanlar birbirinden uzaklaştı.

Eskiden fakirlik vardı ama yalnızlık bugünkü kadar yaygın değildi.

Çünkü eski aile yapısının kusurlarına rağmen çok güçlü bir tarafı vardı: Aidiyet duygusu.

* Mahremiyet sınırlıydı.

* Kadınların yükü ağırdı.

* Bireysel alan bugünkü kadar geniş değildi.

Ama insan kendini sahipsiz hissetmezdi.

Bir çocuk sadece anne babanın değil;

halenin, teyzenin, amcanın, dedenin, komşunun elinde büyürdü.

Bugün ise milyonlarca insan kalabalık şehirlerin ortasında yapayalnız yaşıyor.

Modern hayat bireyi özgürleştirdi ama aynı zamanda yalnızlaştırdı.

İşte gençlerin evlilikten uzaklaşmasının temelinde de yalnızca ekonomi yok.

Elbette yüksek kiralar, işsizlik kaygısı, düğün maliyetleri ve güvencesiz yaşam büyük etkenler.

Fakat daha derinde başka bir kırılma yaşanıyor.

Modern kültür artık aileyi değil bireysel........

© Milat