Korku, insan yaşamının en temel duygusal tepkilerinden biridir. Evrimsel açıdan değerlendirildiğinde korku, bireyin çevresindeki tehlikelere karşı hazırlıklı olmasını sağlayan, hayatta kalma mekanizmasının önemli bir parçasıdır. İnsan zihni, olası tehditleri hızlı bir şekilde algılayarak bedeni savunmaya hazırlar. Kalp atışlarının hızlanması, kasların gerilmesi, dikkatin odaklanması ve kaçma ya da mücadele etme isteği bu savunma sisteminin doğal sonuçlarıdır. Ancak bazı durumlarda bu sistem, gerçek tehlikenin boyutunu aşan bir hassasiyet geliştirir. İşte bu noktada korku, koruyucu bir işlev görmekten uzaklaşarak bireyin yaşam kalitesini düşüren bir soruna dönüşebilir. Fobilerin temelinde de çoğu zaman zihnin tehlikeyi olduğundan daha büyük algılama eğilimi yer alır.

Fobi, belirli bir nesneye, duruma ya da canlıya karşı hissedilen yoğun ve kontrol edilmesi güç korku tepkisi olarak tanımlanır. Bu korku, gerçek risk düzeyiyle karşılaştırıldığında aşırı ve mantık dışı görünse de kişi açısından son derece gerçek ve rahatsız edicidir. Uçak korkusu yaşayan bir birey, uçak yolculuğunun istatistiksel olarak güvenli olduğunu bilse bile yoğun kaygı hissedebilir. Benzer şekilde örümcek fobisi olan biri, küçük ve zararsız bir örümceği ölümcül bir tehdit gibi algılayabilir. Burada dikkat çeken nokta, korkunun nesnenin kendisinden çok, bireyin o nesneye yüklediği anlamdan kaynaklanmasıdır.

İnsan zihni çevresel uyaranları sürekli olarak değerlendirir ve yorumlar. Bu değerlendirme sürecinde geçmiş deneyimler, öğrenilmiş bilgiler, aileden aktarılan tutumlar ve bireysel düşünce kalıpları etkili olur. Eğer zihin bir durumu tehdit edici olarak kodlamışsa, karşılaşılan her benzer uyaran alarm sistemini harekete........

© Milat