Bir insanın iyi görünmesi, gerçekten iyi olduğu anlamına gelmez.

Gün içinde yanımızdan geçen, bizimle konuşan, gülen, işine giden, sorumluluklarını yerine getiren birçok insanın içinde kimsenin görmediği bir mücadele yaşanıyor olabilir. Çünkü insanlar çoğu zaman acılarını göstermek yerine saklamayı öğreniyor. “Güçlü olmalıyım” düşüncesi, zamanla “Kimseye ihtiyacım yok” duygusuna dönüşebiliyor.

Oysa insan her zaman güçlü olmak zorunda değildir.

Bazen yalnızca birinin yanında oturmasına, konuşmadan dinlemesine, yargılamadan eşlik etmesine ihtiyaç duyarız. Hemen çözüm üretmek, akıl vermek, “Bunu kafana takma” demek ya da yaşananları küçümsemek yerine, karşımızdaki insanın duygusuna alan açmak çok daha değerlidir.

Çünkü bazı yaralar, nasihatle değil, anlaşılma duygusuyla hafiflemeye başlar.

Bir insan “İyiyim” dediğinde gerçekten iyi olup olmadığını anlamanın yolu, onu sorguya çekmek değildir. Ses tonuna, davranışlarındaki değişime, eskiden keyif aldığı şeylerden uzaklaşmasına, insanlardan geri çekilmesine ve sürekli yorgun görünmesine dikkat........

© Milat