Zamanın ruhu bizlere fısıldıyor: Artık ferdi kahramanlıkların değil, şahs-ı manevinin hüküm sürdüğü bir asırdayız. Peki, neden "bu zaman cemaat zamanıdır"?

Çünkü bizler birer Gavs-ı Azam Şah-ı Geylanî, bir İmam-ı Gazalî veya bir İmam-ı Rabbanî değiliz. Onlar, sarsılmaz imanları ve eşsiz takvalarıyla tek başlarına birer "ferit" idiler; fakat her biri tek başına devasa bir cemaat gücünü ruhunda taşıyordu. Her türlü saldırıya, fikri dalalete ve manevi sıkıntıya göğüs gerebiliyorlardı.

Yakın tarihimizden bir misal vermek gerekirse; Üstad Bediüzzaman tek bir kişiydi. Lakin öyle bir imanı, öyle bir ihlası ve öyle bir tevekkülü vardı ki; devrin zulümlerine, baskılarına, işkence ve zehirlemelerine tek başına meydan okuyabildi. O, şahsında bir cemaatin manevi zırhını kuşanmıştı.

Bugün bizler, birey olarak bu büyük zatların sahip olduğu o yüksek vasıflardan mahrumuz. Ne Gazalî’nin ilmi derinliği ne de Rabbani’nin manevi heybeti tek başımıza bizde mevcut değil. İşte bu noktada Üstad’ın "Zaman cemaat zamanıdır" tespiti imdadımıza yetişiyor. Bu,........

© Milat