​Hani bazen ümitsizliğe düştüğünüzde, yeisin sizi kulağınızdan tutup "bak ve gör" dediği anlar olur. Ummadığınız bir yer ve zamanda öyle bir güzellik ruhunuza tebessüm eder ki, şaşırıp kalırsınız. Sert bir kayanın bağrından fışkıran bir çiçek, o taşın katılığına dair ne varsa unutturuverir. Bir vaha, uçsuz bucaksız çölün kasvetini dağıtır; zifiri bir gecede parlayan tek bir yıldız, seyyaha en sadık yol arkadaşı olur.

​İnsan genellikle sadece kendisine hoş gelen ya da işine yarayan şeyleri görmeye ve işitmeye meyillidir. Oysa bazen, küçük bir kıvılcımın dev bir aleve dönüşmesi gibi; sıradan yahut basit görünen bir sözle, bir tavırla karşılaşırsınız ki o an bütün gün aklınızdan çıkmaz. Geçtiğimiz günlerde ben de tam olarak böyle bir şey yaşadım.

​Bindiğim dolmuşta, günün yorgunluğuyla dışarıyı seyrederken otuz yaşlarında bir bey bindi. Ayakta tutunurken hapşırdı ve hemen........

© Milat