Hepimizin, her yaşta hayattan belli beklentileri var. Bunların kimi gerçekleşir, kiminin yanına yaklaşır, otağı oraya kurar, buraya kadarmış der, onunla yetinir, sonrasını kovalamayız. Bazen de ve aslında çoğunlukla hayallerimizi unutur, kaderin elinde bir oyuncak misali o taraftan bu tarafa savrulur dururuz. Artık yorulup oraya geldiğimizde; irademiz kavrayışı, gözlerimiz nesneleri, hafızamız anıları, yüreğimiz duyguları, hevesimiz hayallerimizi bıraktığında, en azından onlarla olan bağı gevşettiğinde bir geleceğimiz kalmadığını, iyisiyle kötüsüyle bir ömür geçirdiğimizi, geride kalanların önümüzde uzanandan çok daha uzun olduğunu gördüğümüzde sırtımızı bir ağaca dayar, uzun uzun düşünür, kendimizce bir muhasebe yapar, yenilgimizi kabul ederiz. Belki de avutucu olan tek şey, gövdemizi –ruhumuzu değil, asla değil!- sayısız badireden sağ çıkararak buraya kadar getirmemiz, işte şimdi, burada, bunları tahayyül edecek bir fırsat bulmuş olduğumuzdur. Tam da bu noktada; olanlar, olması gerekenler olmasa da kırık dökük bir hayat yaşadık biz de deriz. Bu uzun ömür yürüyüşünde, belki de kaderimiz umduğumuz yerine hiç arzu etmediğimiz, aklımızın ucundan bile geçirmediğimiz, hatta büsbütün yadırgadığımız için yanına bile yaklaşmayı düşünmediğimiz bir hayatın tam kucağına bırakmıştır bizi.

Buraya vardığımızda, çoğumuz için hayat Italo Svevo’nun Zeno’nun Bilinci adlı romanındaki kahramanı andırır. Ruhu sonsuzluğu kovalayan, son derece romantik, geleceğe yönelik uçsuz bucaksız hayalleri olan Zeno, bütün bunlara bir de iyi bir evlilik eklemek ister ve Infanti ailesinin en güzel, en gözde kızı olan Ada’ya aşık olur, onunla evlenmek ister. Diğer iki kızdan Anna biraz daha çirkin, “olsa da olur, olmasa da” diyebileceğimiz tarzda bir kızdır. Ama Zeno’nun yapmayacağı, yapmayı aklından bile geçirmeyeceği tek şey ailenin geriye kalan çirkin kızıyla evlenmektir. Yazarın ifadesiyle Augusta anatomik olarak her bakımdan........

© Milat