Yaşanan saldırı ardından üzüntümüzü anlatacak kelimeler yetersiz kaldı.

Siverek ‘te Kahramanmaraş ‘ta yaşananlar bizi bu duygular içinde acıya gark etti. Canım Ayla öğretmenimize, sevgili yavrularımıza Allah’tan rahmet diliyorum. Rabbim cennetinde ağırlasın inşallah.

Sonuçlar üzerinde düşünmek gürültülüdür , bağırır, dikkat çeker, acı verebilir bizi telaşa sürükler. Olması gereken de budur.

Oysa nedenler… Nedenler sessizdir. Toprağın altındaki kökler gibi görünmez ama bütün ağacı ayakta tutan onlardır. Biz çoğu zaman kuruyan yaprakları konuşuruz, ama kimse kökün susuz kaldığını sormaz.

Ailesinden kopan bir çocuk, yalnızca bir evden uzaklaşmaz; yön duygusunu, aidiyetini, “ben kimim” sorusunun cevabını da yavaş yavaş yitirir. İnsan, kendini ilk olarak bir ailenin aynasında tanır. O ayna kırıldığında çocuk, kendi yansımasını başkalarının gözlerinde aramaya başlar. İşte o noktada “ben merkezli” dediğimiz şey çoğu zaman bir tercih değil, bir savunma biçimidir. Merhametin eksilişi ise kalbin fıtrattan uzak yerlere açılmasıdır

Burada durup düşünmek gerekiyor.

Biz çocuklara neyi eksik verdik de onlar fazlasıyla kendilerine sığındı?

Çünkü merhamet, öğütle değil, temasla öğrenilir. Bir çocuğun kalbine merhamet ekmek istiyorsanız, ona önce ait olduğu bir yer hissettirmelisiniz. Sevildiğini, görüldüğünü, duyulduğunu bilen çocuk; dünyaya karşı da yumuşak olur. Ama sevgiyi şartlı öğrenen, değeri........

© Milat