Allahü Teâlâ’nın varlığı meselesi, mahiyeti itibariyle; duyuların sınırlarını aştığı yani metafizik bir konu olduğu için, bilimsel deney ve gözlemin dar çerçevesine sığmaz. İnsanın; doğrudan gözlemleyemediği hâlde, varlığını tereddütsüz olarak kabul ettiği pek çok gerçek vardır. Adalet, vicdan, bilinç, matematiksel doğrular ve mantık ilkeleri bunlardan birkaçıdır. Hiç kimse adaleti bir terazide tartmaya, vicdanı bir laboratuvarda incelemeye yahut mantık kurallarını fiziksel bir nesne gibi gözlemlemeye çalışmaz. Buna rağmen insan aklı, bunların varlığını apaçık bir hakikat olarak kabul eder. Allahü Teâlâ’nın varlığına dair aklî deliller, evrenseldir. Bu deliller, belirli bir milletin, coğrafyanın veya çağın ürünü değildir. Aksine insan aklının, müşterek hakikat arayışının birer kıymetli ürünleridir. İnsan; hem kendi nefsinde hem de dış dünyada müşahede ettiği azameti, sanat ve düzeni zihninde muhakeme ettiğinde, elinde olmadan Yaradan’ı merak edip düşünmeye başlar. Bilimsel gelişmelerin ilerlemesiyle birlikte Allahü Teâlâ’nın varlığının aklî delilleri, yeni ufuklar kazanmış; özellikle kozmoloji, fizik ve biyoloji alanlarında ortaya çıkan bulgular, kâinatın sırları üzerine yapılan tefekkürü daha da derinleştirmiştir. Evrenin hassas dengeler üzerinde kurulmuş olması, fizik sabitlerinin son derece ince ayarlanmış olması ve hayatın ortaya çıkmasına imkân veren şartların hayret uyandırıcı........

© Milat