Toplumsal sıkıntıların en büyük sebebi; sevgi, saygı, merhamet ve müsamahanın olmayışı ya da eksik oluşudur. Her konuda olduğu gibi hoşgörü konusunda da örneğimiz ve rehberimiz Sevgili Peygamberimizdir. Aleyhissalatü vesselam Efendimiz, -bırakın yanındaki, etrafındaki insanları; azılı düşmanlarına karşı bile mümkün mertebe müsamahalı davranmış, kötülüklerine kötülükle karşılık vermemiş, onlara beddua dahi etmemiştir. Bu sayede gün gelmiş; en azılı düşmanları bu insanlar, Müslüman olmuş, O’nun muhlis hizmetkârları ve yüce davasının fedakâr mücahidleri olmuşlardır.

O’nun ümmeti olarak bizim de yapmamız gereken şey; elimizden geldiği kadar O’nun kutlu yolundan gidip, hoşgörü zırhını kuşanmamızdır. Zira sevgi, saygı ve hoşgörünün olmadığı yerde kin, nefret ve düşmanlık olur… Dolayısıyla huzur ortadan kalkar…

Rabbimiz celle celalüh şöyle buyuruyor: ‘‘Hiddetini yenenlere ve insanların suçunu bağışlayanlara cennet hazırlanmıştır. Allah iyilik yapanları sever.’’ (Al-i İmran 134)

Peygamberimiz sallallahü aleyhi ve sellem de: ‘‘Ben; haklı olduğu halde çekişmeyi bırakan kimseye, Cennetin kenarında bir köşk verileceğine kefilim,’’ müjdesini veriyor. (Ebu Davud 4800)

Toplum homojen değildir. Ayrı meşreplerden, gruplardan, cemaatlerden ve eğilimlerden insanlarla iç içe yaşıyoruz. Hep kusur görür, hiç hoş görmezsek, bu hayat çekilmez. Cemiyette huzur kalmaz, fitne çıkar,........

© Milat