İnsanı bozan makam değildir. Makamın insana tuttuğu sessiz aynadır. İnsan o aynaya uzun süre bakınca, Allah'ın kendisine verdiği nimeti değil, kendi büyüklüğünü görür. İşte tehlike de tam burada başlar. İnsan, çoğu zaman sahip olamadıklarıyla değil, sahip olduklarıyla imtihan edilir. Çünkü yokluk insana acziyetini, varlık ise bazen ona kendisini unutturur.

İnsanın asıl imtihanı, eline ne geçtiği değil; eline geçenlerin kalbinden neyi alıp götürdüğüdür. Bazıları makam kazanırken tevazusunu, bazıları servet kazanırken merhametini, bazıları şöhret kazanırken samimiyetini kabeder.

Ne acıdır ki, insan çoğu zaman kazandıklarını fark eder, fakat ne kaybettiğini göremez:

Bu yazıyı kaleme almama, sadece zihnimde dolaşan düşünceler değil; zaman içinde bizzat şahit olduğum bazı tavırlar ve kulağıma kadar ulaşan bazı mahcup sitemler vesile oldu. Çünkü bazen insanı konuşturan şey, gördüğü yanlışlardan çok, o yanlışların gönüllerde açtığı sessiz yaralardır.

Ne yazık ki, dindar camianın içinden yetişen bazı insanlar, zamanla makamın........

© Milat