Etrafı yeşil tepelerle çevrili, sabahları kuş sesleriyle uyanan küçük bir kasaba. Yaz akşamlarında serin rüzgâr çınar ağacının yapraklarını usulca sallarken insanlar kahvenin önünde oturur, ince belli bardaklarda çay içerek koyu sohbetlere dalar. Çocuklar toprak yollarda koşturur, uzaktan bir köpek havlar; akşam ezanıyla birlikte kasabanın üzerine yavaş yavaş bir dinginlik çöker.

Tam da bu kasabanın meydanında yıllardır asılı duran bir tabela vardır. Tabelanın üzerinde şu cümle yazılıdır:

“Bu kasabada herkes hukuk önünde eşittir.”

Ama bir gün kasabanın en güçlü adamı, yanında birkaç adamıyla gelir ve komşusunun tarlasına el koyar.

Mağdur itiraz eder. Hakeme gider, tabelayı gösterir, kuralları hatırlatır… Ama o gün kasabada tuhaf bir sessizlik çökmüştür.

Hakem başını öne eğer, komşular gözlerini kaçırır. Kabadayı ise meydanın ortasında sırıtarak durur.

O an mağdurun içinde tuhaf bir boşluk oluşur… Ve kalabalığın ortasında yapayalnız kaldığını hisseder.

Tabelaya, hâkime, kurala güvenmiştir; ama şimdi hepsinin sessizliğiyle baş başadır.

İşte bugün dünya da tam........

© Milat