Arefe, takvim yapraklarında sıradan bir geçiş değil; zamanın nefesini tuttuğu, dünün yorgun tortusunun yarının neşesine karıştığı ağırbaşlı bir eşiktir. Olayların sadece sonucuna odaklanmış yığınların aksine, gerçek inşanın o son bekleyiş anında gizli olduğunu bilenler için bu vakit, pürüzsüz bir araf halidir. Göğün rengi henüz değişmeden, toprağın serinliğinde kök salma dirayetidir.

Görünür olmanın yolları yorucu bir vitrin mesaisine dönüştüğünde, varlığın asıl çekim merkezinin nerede olduğu unutulur. Çırpınarak, her an daha fazla göze çarpmaya çalışarak var edilmeye çalışılan o yüzeysel etki, en ufak bir rüzgarda dağılmaya mahkumdur. Oysa kalabalıkların tam ortasında, etrafındaki çığlıklara sadece kendi suskunluğuyla cevap veren bir dağ vakarı, tüm o geçici ışıltıları ezip geçer.

Düşünce dünyamızda, eskilerin ferasetiyle toprağın derinliklerinden süzüp çıkardığı ağırbaşlı bir sır yaşar. Sekinet, bir kenara çekilmişlik ya da kabuğuna saklanma hali değildir. Fırtınanın tam kalbinde, o durgun........

© Milat