Ülkemizin geçmiş yıllarına yayılan bir gerçekten söz edecek olursak; şimdi bazıları ne demek istiyorsun diyebilirsiniz. Şunu demek istiyorum: Devletin kapıları herkese aynı aralıktan açılmazdı. Diplomasiden üniversitelere, kültür kurumlarından bakanlıklara kadar pek çok alan, belirli çevreler tarafından paylaşılır; taşranın çocuklarına ise ancak memuriyet ve öğretmenlik gibi sınırlı bir alan reva görülürdü.

Bugün o tablo büyük ölçüde değişti. Anadolu’nun kasabalarında, köylerinde şehirlerin varoşlarında büyüyen çocuklar artık büyük şehirlerin iş ve kültür hayatında önemli yerler edindiler. Üstelik yalnızca devlet kadrolarında değil; küresel şirketlerde, medyada, üniversitelerde… Kısacası imkân kapıları geçmişe kıyasla daha geniş.

Fakat mesele tam da burada başlıyor. Erişim arttı, peki temsil güçlendi mi?
Yoksa yükselme süreci, köklerden kopuşun bedelini de beraberinde mi getirdi? Bu soruya........

© Milat