Hafta içinin yorgunluğunu omuzlarımıza alıp gelmiştik o akşama. Ankara’ydı; sert ama sahici… Hacı Bayram Camii’nin hemen yanı başında, kalabalığın uğultusundan bir adım ötede, insanın içini hem şehirden hem zamandan çekip alan mütevazı bir mekânda buluştuk. Öyle planlanmış bir toplantı değildi; daha çok hayatın “hadi bir çay içelim” dediği anlardan biri.

Masada tanıdık yüzler vardı. Aynı mesleğin farklı duraklarında yol almış insanlar… Kameranın arkasında sabahlayanlar, mikrofonun başında kelimeleri tartanlar, stüdyodan idare odalarına savrulmuş dostluklar. Uzun süredir görüşemeyenler, hâl hatır soranlar, “Hatırlıyor musun?” diye başlayan cümleler… Eski dostlarla yapılan sohbetin tadı başka oluyor; kelimeler daha rahat, susuşlar bile daha anlamlı.

Çaylar geldi, söz kendiliğinden açıldı. Bürokraside ve kamuda geçen yılların bana öğrettiklerini, sivil toplum sahasında karşıma çıkan insan hikâyelerini anlattım. Kimisi yayında yaşadığı bir aksaklığı paylaştı, kimisi mikrofonun kapalı olduğunu sanıp ettiği lafları…........

© Milat