Zilimiz dün değiştirildi. “Eski zil”, civardaki diğer seslere karışan, kuş sesine benzer bir cıvıltıydı. Gerçek kuş sesine uzak olduğumuzdan belki, arada boğulur, kaynar giderdi.

Şimdi çalan zili, benzerlerinden ayırıyoruz. Zilimizi tanıyoruz. Ve çaldığında toparlanıyoruz.

Herhalde uykumuzdan uyandırmak için de farklı “olay sesleri”, “ziller” gerekecek. Alıştığımız düzene “yeni düzenler”, ikaz vasıtaları gelecek. Sarsıcı, hiç ummadığımız, sıkışmış, “çerçeveli aklımızın” almadığı, hayal bile edemediğimiz durumlar bize apansızın eşlik edecek.

Belki bir gün, birdenbire ayrımına varacağız ki; ziller hep çalmış. Bazen biz zillere basmışız; bazen bizimkine basılmış, kulak asmamışız... İşaretler verilmiş, kulağımız çekilmiş, yeni ziller hediye edilmiş duymamışız...

Ziller çın çın ötecek. Kapı zilleri, telefon zilleri, sosyal medyanın azîz zilleri; postacının, sevdiklerimizin, satıcının, dilencinin, dünya taleplerinin ve bizim isteklerimizin ki birbirine girecek. Yahut hepsi bir potada eriyecek. “Zillerin diyaloğu” gündeme gelecek.

Ses, bazı zırlar gibi, vızıldar, bazen de mızıldar gibi gelecek. Gönülden gelen, cızırdayacak... Telâşla, bir o yana, bir bu yana koşturacağız.

İçimizde bir gizli zil; durmaksızın çalacak. İşitmemek için, sesini kısacağız... Görünmez Sorguculara da: “Kusura bakmayın! Zilim bozulmuş.” numarasını, yapmayı kuracağız. “Paslanmış da olabilir tabii... Avrupa’sını takamadık ki.”

Teneffüsün, mektep zilinin sesi........

© Merhaba Haber