Şu ana kadar bildiğim ve öğrendiğim her şeyden, yeni bir formül üretmeliyim. Hayatın formülünü. Şartlar yeterince olgunlaştı bunun için artık. Vakti geldi. Elimde yeterince malzemem ve birikmişim mevcut. Yeni olan hiçbir şeyi istemiyorum şu anda. Yer yok. Malzeme kotası, ağzına kadar dolu çünkü. Bulmalıyım artık. E bir zahmet...

Fakat yapamıyorum. Anbean birikenlere; olaylara, anlara ve kişilere bakıp donakalıyorum sadece. Dut yemiş bülbül misali donakalıyorum adeta. Binlerce sayıya ve sözcüğe bakınca... Formülü bulamazsam, bir yerden sonra, hepsi birer yük oluyor omuzlarıma. Malzemeleri kullanarak bir tarife ulaşmadan, o formülü bulamadıktan sonra o binlerce sözcük de sayı da manasız kaliyor.

Anılardan ve öğrenilenlerden bir anlam devşirmeli oysa...

Zira bu yük, gücümü aşmaya ve adımlarımı sendeletip sırtımı kamburlaştırmaya başladı enikonu.

Devşirilmesi gereken o anlamın yoksunluğu ve formülüze edilmesi gereken o denklemin eksikliği, ilmek ilmek........

© Merhaba Haber