Türk sinemasının efsanevi unutulmaz isimlerinden Kemal Sunal’ın başrolünde oynadığı 1986 yapımı Davacı filmi, memlekette ki yargı  sürecini  ince ince tiye alan filmlerden biridir. Hikâye basittir: Küçük bir mesele büyür, dava açılır, ardından dava büyüdükçe büyür; fakat işin tuhaf tarafı, mesele ilerledikçe herkes konuşur ama davanın kendisi bir türlü konuşulamaz. Bürokrasi konuşur, mahalle konuşur, kahvehane konuşur… Ortada bir dava vardır ama davanın özü sürekli başka yerlere savrulur.

‘’ Tabi olası zamansal akıbeti dışında İmamoğlu Davalarının bu filmle alakası yoktur.’’

Bugün memleket gündeminde yeniden bir “davacı” hikâyesi yazılıyor desek yeridir. Ancak yukarıda belirttiğim gibi: Yaşananların o filmle olası zaman akıbeti dışında bir benzerliği yoktur. Zira ortada gerçekten bir dava var ama etrafında oluşan gürültünün önemli bir kısmı davanın içeriğinden değil; egosal reflekslerden ve politik manipülasyonlardan beslenmektedir.

Gelelim bu hızla giderse otuz yıl sürmesi olası olan ve bu pazartesi başlayan davaların ilk duruşmasına…

Her defasında nasıl şaşırırız derken, davanın ilk gününde yaşanan bir hadiseyle bunu tekrar başaran . İmamoğlu’nun avukatları mahkemeden şu talepte bulundu:

“Ekrem Bey selamlama konuşması yapmak istiyor.”

Şimdi insan ister istemez soruyor:

Mahkeme salonu mu burası, yoksa miting meydanı mı?

Madem iş bu noktaya kadar geldi, keşke talepler biraz daha........

© Medya Siyaset