İnsan bazen öyle bir psikolojiye girebiliyor ki kendini bir ayçiçeği gibi hissediyor; güneşe âşık ama adı “ay”la anılan bir çiçek gibi…

İçinde bir yön duygusu var, ancak kimliği başka bir yöne bakıyor. Bu çelişki, aslında hayatın birçok alanında kendini gösteriyor.

İnsan özgür olmak ister ama güvenli alanından çıkamaz. Kendi kararlarını vermek ister, ancak başkalarının onayına ihtiyaç duyar. Kalabalıklar içinde görünür olmak isterken aynı zamanda yanlış, anlaşılmaktan korkar. Sevilmek ister ama kendini olduğu gibi göstermeye cesaret edemez. Bazen çok konuşur, fakat asıl söylemek istediklerini saklar; bazen susar, ancak içi hiç susmaz. Bir yandan geçmişi bırakmak isterken, diğer yandan sürekli ona dönüp bakar. Geleceği kurmak ister ama bugünü erteleyerek yaşar.

İnsan doğruyu bildiği hâlde yanlışı seçebilir; doğru olan her zaman kolay değildir. Bazen de yanlış olduğunu bildiği bir hayatın içinde kalmaya devam eder; çünkü o yanlış tanıdıktır. Bilinmezliktense hatalı bir kesinliği tercih eder. Sevdiği şeylere yönelmek ister ama alışkanlıklarına teslim olur. Değişmek ister, fakat değişimin getireceği belirsizlikten korkar. Kendine yaklaşmak ister ama sürekli kendinden kaçar; kendiyle yüzleşmek yerine kendini oyalayacak şeyler arar.

Bir yandan derinlik ister, ancak yüzeyde yaşar. Gerçek bağlar kurmak ister ama ilişkilerini hızla tüketir. Anlaşılmak ister, fakat kendini anlatmaya sabrı yoktur. Yavaşlamak ister ama duramaz. Belki de en temel çelişki şudur: İnsan anlamlı bir hayat yaşamak ister, ancak anlamı sürekli erteleyerek yaşar.

İşte bu yüzden ayçiçeği metaforu bu kadar çarpıcıdır. Doğada çelişki yoktur; yön nettir. Oysa insan, aynı anda iki farklı yöne bakabilen tek varlıktır. Hem ışığa dönmek ister hem de karanlıktan vazgeçemez. Bu durum, insanı kendi içinde bölünmüş bir varlığa dönüştürür. Bir yanı gitmek isterken diğer yanı kalır; bir yanı bilmek isterken diğer yanı görmezden gelir.

Bu nedenle insan bazen ne yaptığını değil, neden böyle hissettiğini bile anlayamaz. Sorun çoğu zaman dış dünyada değil, içindeki yönlerin birbirine zıt olmasındadır.

Doğaya bakıldığında, insanın unuttuğu bir hakikat yeniden hatırlanır: yön meselesi. Ayçiçeği bunu düşünmeden bilir. Sabah........

© Medya Günlüğü