Washington ile Tahran arasında son 24 saatte öyle bir diplomasi trafiği yaşandı ki, dışarıdan bakan biri “herhalde Orta Doğu’da bahar geldi” diye düşünebilir.

ABD Dışişleri Bakanı Rubio’nun iyimser açıklamaları, Trump’ın kendine özgü “ya harika bir anlaşma olur ya da daha sert döneriz” çıkışı… Hepsi bir araya gelince, sanki bölgede güvercinler uçuşmaya başladı izlenimi ediniliyor. Ne yazık ki, bu coğrafyada güvercinler uzun yaşamaz; bunu herkes bilir.

Pakistan’ın arabuluculuğunda yürüyen süreç aslında çok basit bir formüle dayanıyor: 60 günlük ateşkes, İran’ın dondurulmuş varlıklarının bir kısmının çözülmesi ve Hürmüz Boğazı’nın açılması. Yani kimsenin dillendirmediği gerçek şu: Bu bir barış değil, sadece nefes molası.

Diplomasi masada füzeler sahada

Tam ateşkes konuşulurken ABD’nin İran’ın güneyindeki füze bataryalarını ve mayın döşeyen gemileri vurması, ilk bakışta “her şey çöktü” dedirtebilir. Hayır, çökmedi. Bu, Washington’ın eski bir alışkanlığı: Gerilimi düşürmek için önce tırmandırmak. Bilindiği gibi bu kavram, 1960’larda “Soğuk Savaş” dönemindeki nükleer gerilimi kontrol amaçlı askeri teorilerde; günümüzde ise tıp ve psikiyatri alanlarında yaygın şekilde kullanılıyor.

ABD bu saldırıyla üç mesaj verdi:

İran’a: “Müzakereler devam ederken, sahada mayın döşemeye kalkma. Hürmüz’ü açacak güç hâlâ........

© Medya Günlüğü