Siyaset biliminin, sosyolojinin, akademinin ve on yıllardır süren koskoca bir entelektüel mesainin gelip dayandığı o muazzam sınırdayız.

Devletin kurucu ideolojisinden, askeri-bürokratik merkezin vesayetinden, Şerif Mardin’in meşhur merkez-çevre modelinden süzüle süzüle geldiğimiz yer burası: Türkiye’nin ana muhalefet partisi genel başkanının, kameralar karşısında itina ile paçalarını sıvayıp abdest aldığı o eşsiz an…

Cumhuriyet’i ve kurucu aklı anlamak için önce “Kemalizm” dedik. Baktık ki o bizi kesmiyor, 1980’lerden itibaren liberal ve İslamcı entelijensiyanın bitmek tükenmek bilmeyen korosuyla “Post-Kemalizm” sularına yelken açtık. Dediler ki, ülkenin tüm sorunlarının kaynağı bu tepeden inmeci, seçkinci Kemalist merkezdir! “Çevre” iktidara gelecek, militarist vesayet yıkılacak ve nur topu gibi bir demokrasimiz olacak. 2000’lerde AKP’nin yükselişini bu romantik hezeyanla meşrulaştıran o pek aydın kesim, 2015’ten sonra uyandığında ortada ne merkez-çevre kalmıştı, ne de sivil bir demokrasi. Yerine sivil görünümlü, eskisinden çok daha merkeziyetçi ve otoriter bir “post-AKP güvenlik mimarisi” inşa edilmişti.

İşte akademik literatür buna bugün nezaketle “Post-post-Kemalizm” diyor. Yani mealen; “Biz o post-Kemalist masalı çok yanlış okuduk, vesayet bitti derken yeni bir hegemonya kuruldu.”

Fakat........

© Medya Günlüğü