Hayatın en karmaşık anında insanın ilk sığınağı annesidir.

Düştüğümüzde elimizden tutan, sustuğumuzda gözlerimize bakıp derdimizi anlayan, başarımızda övünç duyan, başarısız olduğumuzda ise bize inanmaktan vazgeçmeyen en büyükvarlıktır anne…

Anne, yalnızca bir aile bireyi değil; aynı zamanda sevginin, hoşgörünün, fedakârlığın ve sabrın en canlı tarifidir.Bir annenin hayatı çoğu zaman görünmeyen emeklerle örülüdür. Sabah herkesten önce uyanır, gece en son o uyur. Çocuğunun mutluluğu için kendi hayallerini erteleyen, yorgunluğunu gülümsemesinin arkasına saklayan anneler; aslında toplumun temel direğidir. Çünkü güçlü bireyler, çoğu zaman güçlü annelerin ellerinde büyür.İnsan kalabalığı içinde kimsenin fark etmediği hayatlar vardır.

Dağların eteğine kurulmuş,rutubet kokan eski bir köy damında yaşayan o kadın da onlardan biriydi. Fakirdi… Hem de yokluğun insanın içine işlediği kadar fakir. Evinin çatısı yağmur yağdığında damlar, kış geldiğinde duvarlardan soğuk yerine kar tipi sızardı.Ne zenginliği vardı ne de arkasını yaslayacağı güçlü bir omzu… Tek serveti, gözlerinin içine umutla bakan on dörtçocuğuydu.

Sabah ezanıyla birlikte kalkardı.. Çocukları üşümesin diye kendi yorganı onların üzerine örter, sonra tezek sobasını yakar,........

© Maraş Gündem