Doğa her yıl aynı sadelikle ama aynı derinlikle uyanır. Toprak çözülür, ağaçlar filizlenir, rüzgârın sesi değişir. Bu uyanış, sadece mevsimsel bir dönüşüm değil; varoluşun en eski hatırlatmalarından biridir: Her şey ölür, her şey yeniden başlar.

Tam da bu döngünün içinde, insan kendi iç mevsimlerini fark eder. Bir yanda Ramazan ayının ardından gelen o tarifsiz sükûnet. Arınmışlığın, sabrın ve paylaşmanın içimizde bıraktığı izler. Diğer yanda ise sessizliğin en yoğun hissedildiği yerler: kabristanlar.

Bu iki hal aslında birbirinden ayrı değil; bilakis aynı hakikatin iki farklı yüzüdür.

Ramazan, insana dünyaya ait olanla bağını yeniden düzenlemeyi öğretir. Tüketmenin yerine kanaati, aceleciliğin yerine sabrı, benliğin yerine paylaşmayı koyar. İnsan bu süreçte sadece aç kalmaz; fazlalıklarından arınır. Kalp, yüklerinden hafifler ve işte tam da bu arınmış hal, insanı daha derin bir yüzleşmeye hazırlar.

Kabristanlar bu yüzleşmenin mekânıdır.

Orada ne bir gösteriş vardır........

© Maarifin Sesi