Cando amencen os días de calor eu escapo ao monte. Hai anos comprei unha casiña de pedra abandonada polos herdeiros dun matrimonio ancián, falecidos antes de que a aldea caese no esquecemento. Hoxe é un refuxio cómodo, agradable e silencioso abrazado pola natureza viva e puxante. Está na cima do lugar, ao cabo dunha costa pola que o coche familiar sofre para culminar o carreiro. Rodéannos un bosque de carballos silenciosos e unha fraga dentro da cal identifico algúns olmos, dúas nogueiras, un piñeiro foráneo, cinco castiñeiros, abundantes acivros, freixos e amieiros na zona máis frondosa. Chegando á beira do río aséntanse fermosos bidueiros. Por fortuna a miña paisaxe escapou dos eucaliptos e piñeirais madeireiros. O río rodea a parte baixa do monte e refresca o ambiente cando o sol castiga en demasía e, mesmo, bendicímolo como devasa contra o lume.

-Non te fíes –dime Ramón ao pasar co seu rabaño de ovellas e cabras camiño do arboredo para que os animais se nutran de herbas e sombra-. Se en tódolos bosques vivisen cabras non habería incendios.

O cabreiro mostra unha idade indefinida. É maior, moi maior, e nalgunha ocasión sospeitei que se trata dun defunto deses que permanecen pegados á terra que lles viu nacer e morrer. As súas sentenzas resultan acertadas e o bosque que rodea a casa de........

© La Región