Repartiron as leiras e a el tocoulle detrás da eira, alí onde sempre se sementaron as patacas, con patacas de boa semente, onde se plantaban as verzas, naquel leiriño da envexa para os veciños que viviran naquel lugar, alí onde hoxe non queda ninguén, onde non hai marcos que marquen as extremas, onde non hai camiños nin carreiros, onde a terra é para quen queira traballala. Nunca tal se vira, os máis vellos da contorna lembran as pelexas cos veciños da porta pola auga e pola extrema, pola maceira da esquina e polo carballo da beira do camiño.

Agora, ninguén lembra os........

© La Región