Os días pasan, as semanas corren e estas, carentes de calquera tipo de rubor ou complexo, desembocan nuns meses nados cun estigma orixinal representado na súa vocación innata de se converter na autoridade temporal do ano. De igual xeito, mentres completo un traxecto cotián preconcibido, diante dos meus ollos os quilómetros caen un tras outro e sen solución de continuidade, ligados entre si coma os elos dunha cadea sen fin que move a vida e goberna unha nova forma humana de medi-lo tempo. Trama a tramo, son consciente de que a autoestrada forma parte da miña rutina diaria; caio na conta de que constitúe o vieiro que vencella fortemente a Compostela con Ourense -ámbalas dúas, para min, cidades senlleiras-, atándoas cos fíos dun vello nobelo patriótico que, pouco a pouco, tecen unha vida ateigada de experiencias e responsabilidades, valéndose dunha agulla guiada por milleiros de quilómetros de vocación, compromiso e servizo a unha causa: Galicia.

Sempre que podo desvíome ó Ribeiro para........

© La Región