O que algúns gobernos europeos chaman “crise migratoria” non é ningunha emerxencia. É o resultado previsible dunha arquitectura deseñada para que determinada man de obra chegue, traballe e permaneza en situación de vulnerabilidade. O 14 de abril, o Consello de Ministros aprobou un decreto de regularización que, segundo estimacións do Executivo e organizacións do terceiro sector, podería amparar a arredor de medio millón de persoas. As patronais do campo, a construción e os coidados aplaudiron porque os seus sectores dependen deses traballos. Esa mesma semana, PP e Vox selaban en Estremadura un acordo que incorporaba o concepto de “prioridade nacional”, a idea de que os cidadáns españois deben ter preferencia sobre os estranxeiros no acceso aos servizos públicos e prestacións. O decreto mellora vidas. O pacto recorta dereitos. Ámbolos son expresións distintas da mesma arquitectura.

Europa decidiu concentrar os seus recursos na restrición e o control, mentres mantén infrafinanciadas as actuacións sobre as causas do éxodo e marxina as políticas de integración. Non é unha cuestión de medios, senón de decisión. Bruxelas condiciona os seus acordos de cooperación con países como Senegal ou Níxer ao despregue de controis migratorios, financiando equipamento policial e centros de retención,........

© La Región