Non á guerra e non a vostede.” Con esta frase, Alberto Núñez Feijóo resumiu no Congreso dos Deputados a súa posición fronte a Irán e fronte a Pedro Sánchez. Enarborou motivos coñecidos sobre supostas incoherencias do Executivo, marxinación do Parlamento na toma de decisións e ausencia de Orzamentos. Cando chegou o momento de explicar que faría o PP no lugar do presidente do goberno, o discurso derivou cara ás fórmulas clásicas da dereita liberal -deflactación do IRPF- e rexistros propios da ultradereita, como o ataque ao “dogmatismo climático” para xustificar a enerxía nuclear, para rematar invocando a unidade nacional. Un retrato certeiro do que rexeita, pero tamén un programa que non supera as súas contradicións internas. O fenómeno ten nome, repítese a distintas escalas e ten consecuencias documentadas.

Os movementos da Xeración Z que teñen sacudido o mundo tamén constrúen marcos de diagnóstico de extraordinaria potencia. As protestas marroquís de 2025 condensaron as súas demandas en catro palabras -“queremos hospitais, non estadios”- fundindo agravio, inxustiza e sinalando aos responsables. O Movemento de Desobediencia Civil de Myanmar mobilizou a centos de milleiros contra o golpe militar de 2021 sobre bases certeiras. Porén, a mesma contestación revelou prognósticos sistematicamente febles. Ante o baleiro de alternativa, o que seguiu foi represión,........

© La Región