Mirei para o infinito. Nada, un desastre. Enfronte mesmo erguíase un outeiro que non me deixaba ver máis alá. Un outeiro cheo de toxos; iso si, as súas flores brillaban e semellaban un océano dourado. Querer mirar cara ó infinito e alcanzar tan só uns metros deprime un pouco.

Son Lisardo, o fillo da Castañuelas, e de cando en vez quedo de pasmón mirando, pero sen ver. Si, esa sensación existe:........

© La Región