Dezaseis anos pasaron desde aquel congreso na cidade irlandesa de Cork na que coñecín por primeira vez ao poeta Paddy Bushe. Algúns membros do Instituto Amergin da Universidade da Coruña estivemos presentes alí, no que sería o inicio doutras moitas vistas ao territorio máxico de Paddy, en Irlanda. Falamos aqueles días desta fronteira atlántica na que vivimos, que non é en realidade fronteira, senón punto de encontro. De como el vivía a poucos metros do lugar no que Amergin deixara, se cremos no pasado mítico, a súa primeira pegada. E xa entón agromaron alí as palabras sobre Fisterra, sobre o noso fin do mundo, porque, dalgunha forma, Waterville, a pequena vila que Paddy e Fiona elixiron para vivir e para formar unha familia, era tamén o extremo de Irlanda, de Kerry, da península de Iveragh, de Europa, da Terra, do Universo, como diría Stephen Dedalus no Retrato do artista cando novo.

Xa entón, naquela reunión........

© La Opinión A Coruña