Coral do Balneario de Mondariz, Agarimos da Terra, 1916, con Castelao. / LOC

Asentaba o filósofo Platón que onde hai un pobo de músicos non compren gobernantes. Sendo a música e o canto o trunfo da cultura e iso representan os 24 anciáns músicos que coroan esa representación da ascese que é o Pórtico da Gloria e, sobre deles, a cosmogonía, o rosetón polo que fura a luz do Occidente para esfachicarse no altar. Un pobo que canta e conta, vive.

Os poderes públicos deben amparar o legado cultural dos pobos, están para iso. Leis abondan ao respecto. E Galiza, como poucos países no mundo, ofrece un rico e singular patrimonio cultural, tamén coas súas cicatrices, a aculturación. Legado entre o que están as corais, as agrupación folclóricas que coidan a música, o canto, a danza, o rico repertorio de traxes e aderezos das bisbarras, de homes e mulleres, mozas, casadas, viúvas, de festa, de labranza. Agrupacións que reúnen arquivos, correspondencia de significadas personalidades, discografía, carteis, folletos, escenografías de grandes creadores, bandeiras, medallas... Patrimonio necesitado de coidados especiais, o que preocupa á Academia Galega ou a de Belas Artes.

Historia da música que nace da interpretación dos sons da natureza, das ansias de comunicación... Onde en inicio, a percusión, o pandeiro, as pandereteiras, a frauta, a gaita son elementais...con eses roncos sons nais, a par co roncón da gaita, da zanfona, o renxer do carro... Entre os que abondan o cantos relixiosos, en loanza de Deus, dos santos...en contraste coa retranca das cantigas de escarnio, de maldizer, o simbolismo das de amigo... inmenso patrimonio de vilancicos, panxoliñas, onde as saudades son unha constante. Agrupacións que ofrecen músicas e cantos con entoación e empaste diferente. Recollendo e re-creando antigas danzas de carácter relixioso, procesionais, festivas, labregas, mariñeiras...

Primeiras agrupacións nacidas do sentimento Decadentista romántico, revitalizando o artesanal, a tradición, fronte á........

© La Opinión A Coruña