Euskal Herrian, sistema kapitalistaren indarrek (politikoak, sindikalak, komunikabideak edo propaganda, unibertsitateak, eliza, etab.) kapitala, NATO eta inperialismoa defendatzen jarraitzen dute. Bakoitzak sistema eta bere ekoizpen-modu kapitalista defendatzen ditu, esleitu zaion mailan.

Hori guztia, klase borrokak krisi kapitalistan sakontzea eta langile klasearentzako baldintza material, politiko eta sozial okerragoak ekarri dizkigun arren. Ahaztu gabe kapitalismoaren garapen desorekatua dela eta, krisiak ez diela estatu guztiei berdin eragiten. Horri gehitu behar zaio Iranen aurkako gerra inperialista, ente sionistak eta yankiek eta haien laguntzaileek antolatua, proletarioentzat miseria handiagoa ekarriko duena.

Zentzu horretan, sistemak eta bere akolitoek ondo koipeztatuta dute diskurtsoa. Alde batetik, Espainiako eta Frantziako estatuek yankiekin eta sionistekin elkarlanean jarraitzen dute, publikoki ukatzen duten arren , inolako lotsarik gabe. Bestetik, bere akolitoen diskurtso zinikoek "gerrari ez" aldarrikatzen dute, "gerra inperialistari ez" beharrean.

Hori guztia sistemaren krisi globala in crescendo doala eta irabazi-tasaren jaitsierak atzera bueltarik ez duela jakinda ere. Askok uste dute, eta beste batzuek sinetsarazi nahi digute, ezinezkoa dela errotik desberdina den mundu bat, non langile klaseak eta herri geruzek botere politikoa lortuko duten, egungo ekoizpen sistema eta gizarte harremanak aldatzeko.

Gu oraintsuko historiari lotzen gatzaizkio. Inperialismoak kontinente osoetako bertakoak okupatu, erail, esplotatu eta hondatu ditu. Hori guztia produkzio-sistema kapitalistak behar duen gainbalioa sortzen jarraitzeko.

Gaur egun, XXI. mendean eta bere gainbeheraren aurrean, inperialismoak erabateko gerraren bidea hartzen du. Helburu nagusia ez erortzea da. Horretarako, murgilduta dagoen krisitik irteten saiatu behar du, planetaren domeinu ia globalari eutsi ahal izateko.

Aldi berean, krisi garai hauetan daude baldintza........

© La Haine