Kriz denince aklımıza; beklenmeyen bir anda ortaya çıkan, işleyişi bozan ve acil müdahale gerektiren, zor veya bunalımlı bir durum gelir. Peki, göz göre göre gelen ve önlem alınmayan bir durum ortaya çıktığında buna ne ad veririz? Tabii ki ihmal.

“Kriz bizim kod adımızdır” desek yanlış olmaz galiba. Önce kriz meydana gelir, sonra biz önlem alırız. Yani bir nevi krizle yaşamayı, kriz olduktan sonra müdahale etmeyi alışkanlık, hatta adeta bir anane hâline getirmişiz. İnsan, yaşamı boyunca farklı badireler atlatır, atlatmasına ama bizdeki, birkaç yılda bir aynı krizlerle yeniden savaşma sanatıdır.

İnancımızda kader duygusu; “Sen sana düşeni yap, elinden geleni yerine getir, elinde olmayan olaylara sabret.” der. Ama biz, başımıza gelen her kötülüğe önlem almadan, gereğini yerine getirmeden sabretmeyi öğrenmişizdir. Sonra da buna kader, nasip veya takdir-i ilahi der geçeriz. İnsan düşer, kalkar da yine aynı yerde düşmez. Düşerse eğer, ahmak diye adlandırılır.

Kemal Sunal’ın “Zam Zam” diye sabah uyandığı gibi, biz de her sabah yeni bir krizle uyanırız bu hayata.

Fon krizi, Tosuncuk krizi, 28 Şubat krizi, 2001 krizi… Ekonomi zaten başlı başına kriz.

Ama merak etmeyin; gelen krizler bizi hep teğet........

© Konya'nın Sesi