Ebeveynlerimizin hayatıyla başlıyor hayatımız ve taklitle devam ediyor. İnsan önce ebeveynlerini taklit ediyor. Konuşmayı onların sesinde, yürümeyi onların adımlarında öğreniyor. Giyinmeyi kuşanmayı, üzülmeyi, sevinmeyi, inancını, siyasi düşüncesini var olduğu ortam şekillendiriyor. Ta ki, insan kendini keşfedene kadar sürüyor bu taklitçilik. Eğer anne-baba çocuğunu yeterince sevmiş, ilgilenmiş, doğruyu yanlışı öğretmiş, tutarlı ve örnek birer rol model olmuşsa; çocuk idolünün merkezine anne-babasını yerleştiriyor. “Benim babam” diye başlarken sözüne içinde bir gurur oluşuyor, “Benim annem” deyince yüreğinde merhamet fırtınaları kopuyor. Ne giyinirse giyinsin, ne düşünürse düşünsün, ister cahil ister okumuş, isterse maddi ihtiyaçlarını karşılayamamış olsun, onun hayallerinin iki kahramanı oluyor.

Tabii ki çocuk iyi bir izleyicidir. Anne-babada bir tutarsızlık gördüğünde bunu hemen seziyor. İlgisiz, sevgisiz, adaletsiz, merhametsiz, riyakâr veya rol model alınacak bir ebeveyn değilse eğer; belki cahil, geri kalmış,........

© Konya'nın Sesi