Geçen gün canlarla oturmuşuz… Çaylar geldi, muhabbet koyulaştı, konu klasik: “Nerede o eski günler?”

Bu cümle var ya, Türk milletinin gayriresmî zaman makinesi. Bir söylüyorsun, hop 1965 Yarımca’dayız.

Ben Yarımca’ya geldiğimde yıl 1965… Çocukluk dediğin şeyin tam ortası. O zamanlar çocuk olmak bugünkü gibi “tablet şarjı kaç?” diye değil, “bugün kaç bardak su sattım?” diye hesap yapmaktı. Salı pazarı vardı mesela…

Öğlene doğru dağılırdı. Ben de tezgâh tezgâh dolaşıp su satardım. Hem ticaret öğreniyoruz hem harçlık çıkıyor. Şimdiki çocuklara “çalışarak harçlık çıkarıyorduk” desen, seni YouTube kanalı sanırlar.

Akşam olunca başka mesai başlardı. Yazın yazlık sinema, kışın kışlık sinema… Çekirdek, leblebi satışı full performans. Kapıda da efsane isim: Hacı Abi! Biletsiz girmek mi? Hayal bile kuramazsın. Şimdiki gibi “QR kod okut geç” yok, Hacı Abi var! Onun bakışı bile biletti.

Bir de kiraz........

© Kocaeli Koz