Çünkü hiçbir sistem, onu taşıyan insanın ufkundan daha ileri gidemez.

Eğitim sistemleri değiştirilebilir.Yönetmelikler yazılabilir.Müfredatlar güncellenebilir.

Ama öğretmen değişmiyorsa, bütün bu dönüşümler çoğu zaman kâğıt üzerinde kalır.Çünkü eğitim, özü itibarıyla bir yapı değil; bir ilişki biçimidir.Ve o ilişkiyi kuran, canlı tutan, anlamlandıran kişi öğretmendir.

Krizler çağında eğitimin neden zorlandığını, neden tökezlediğini anlamak istiyorsak, öğretmeni merkeze almadan ilerleyemeyiz. Ama bu merkezileştirme bir yüceltme değildir; sorumluluğun adını koyma çabasıdır.

Öğretmen Artık Bilgiyi Taşıyan Değil, Anlamı İnşa Eden Kişidir

Bilgi artık öğretmenin tekelinde değildir.Daha hızlıdır, daha yaygındır, daha erişilebilirdir.

Ama bilgi bolluğu, kendiliğinden anlam üretmez.Aksine, çoğu zaman anlam kaybı yaratır.

Bilgiyi aktaran değil,

Bilgiyle ne yapılacağını birlikte düşünen,

Bilgiyi hayatla, değerlerle ve sorumlulukla ilişkilendirenbir özne olmak zorundadır.

Aksi hâlde öğrenci çok şey bilir;ama neye inandığını, neyi savunduğunu, neyin parçası olduğunu bilmez.

Öğretmen “Doğru Cevabı” Değil, “Doğru Soruyu” Taşımalıdır

Krizler çağında sorular, cevaplardan daha değerlidir.Çünkü cevaplar hızla eskir;sorular ise düşünmeyi canlı tutar.

Öğrenciyi doğru cevaba götüren kişi değil,

Doğru soruyu kurabilecek zihinsel cesareti kazandıran........

© Kıbrıs Postası