Doğu Akdeniz’de suyu ısıtmaya çalışanlar, çoğu zaman ilk önce kendi ellerinin yandığını fark eder. Kıbrıs meselesi, dışarıdan bakıldığında dar bir coğrafyanın sorunu gibi sunulsa da gerçekte tarihsel, kültürel ve jeopolitik katmanları olan çok boyutlu bir denklemdir. Bu denklemi yüzeysel hamlelerle değiştirmeye çalışan her girişim, bölgesel gerçeklikle karşılaştığında geri teper.

Kıbrıs, yalnızca bir ada değildir. Aynı zamanda bir hafıza, bir kimlik ve bir güvenlik meselesidir. Türkiye açısından ise bu mesele, klasik bir dış politika başlığı olmanın çok ötesindedir. Bu bağ, tarihsel sorumlulukla, kültürel yakınlıkla ve güvenlik refleksiyle örülmüş bir “aile bağı” niteliği taşır. Dolayısıyla bu alana yönelik her müdahale, sadece diplomatik bir karşılık değil, aynı zamanda bütüncül bir refleks üretir.

Bugün gelinen noktada, Güney Kıbrıs Rum Yönetimi’nin son dönemde geliştirdiği yeni iş birlikleri ve stratejik açılımlar dikkat çekmektedir. Özellikle enerji eksenli ortaklıklar, askeri ve siyasi temasların yoğunlaştırılması ve uluslararası platformlarda daha agresif bir dilin benimsenmesi, bir özgüven artışına işaret etmektedir. Ancak bu özgüvenin ne kadarının gerçek kapasiteye, ne kadarının ise dış destekten alınan geçici cesarete dayandığı tartışmalıdır.

Tarih bize şunu açıkça göstermiştir: Kıbrıs’ta........

© Kıbrıs Postası