Bir gün, adınızı son kez biri söyleyecek.

Telefonunuz çalmaya devam edecek ama siz açamayacaksınız. Masanızda yarım kalmış bir çay olacak. Cevaplamayı ertelediğiniz mesajlar, "yarın ararım" dediğiniz insanlar, bir türlü vakit ayıramadığınız sevdikleriniz…

Ve dünya, siz olmadan dönmeye devam edecek.

İnsan en büyük yanılgısını, sonsuza kadar yaşayacağını zannederek yapar.

Sanki zamanın sahibiymiş gibi davranır. Kalp kırmayı erteler, özür dilemeyi erteler, teşekkür etmeyi erteler. Mutlu olmayı bile erteler.

"Biraz daha para kazanayım…"

"Şu işi de bitireyim…"

"Emekli olunca yaşarım…"

Oysa hayat, hiçbirimize söz vermedi.

Bugün nefes alan milyonlarca insanın bir kısmı yarını göremeyecek. Onlar da dün akşam uyurken bunun son geceleri olduğunu bilmiyorlardı.

Belki sen de bilmiyorsun.

İşte bu yüzden şimdi kendine şu soruyu sor:

Gerçekten yaşıyor musun?

Yoksa sadece hayatta mı kalmaya çalışıyorsun?

Sabah gözünü açıyorsun…

Sonra yine aynı günü tekrar ediyorsun.

Bir gün dönüp baktığında ise yılların nereye gittiğini anlayamıyorsun.

Hayat, büyük anlardan oluşmuyor.

Hayat; annenin sesidir.

Dostunun omzuna dokunmasıdır.

Sessiz bir akşam yürüyüşüdür.

Bir fincan çayın buharıdır.

Ve sen bunları fark etmeden ömür geçip gidiyor.

Çünkü zihnin hep başka yerde.

Ya........

© Kıbrıs Postası