Bakmayın iyi durduğuma… Bu satırların yazarı olarak, bizim coğrafyada erkekler için kabul edilen ortalama yaşam süresini geride bıraktım. Bunu yazdım diye, kendimi son dönemece girmiş biri olarak hissettiğimi sanmayın… Tam tersine, gülerek söylerim: “85 yaşıma kadar televizyon programlarımı sürdüreceğim. 95 yaşıma kadar da her gün yazmaya devam edeceğim. Ondan sonra da on yıl gerçek emeklilik yaşayacağım. Allah kerim, sonrası için.” Elbette bunun yarısından fazlası şakadır. Ama tamamı hayal değildir. Çünkü insanı yaşama bağlayan sadece yürüyen ayaklar değildir. Düşünen beyin, sorgulayan zihin ve üretmeye devam eden kalem de insanı diri tutar. Fiziksel aktivite kadar zihinsel aktivitenin de ömrü uzattığına inanırım. Gazetecilik bana bunun en güzel imkânını verdi, vermeye devam ediyor.

*** Geride kalan ömrüm boyunca Kıbrıs sorunu dünyamda her zaman ilk iki gündem maddesinden biri oldu. Çünkü ben bu toplumun içinden geldim. Kıbrıs Türk halkının bir ferdi olmaktan her zaman gurur duydum. Belki de bu yüzden toplumsal eleştirilerim, biraz da öz eleştiri niteliği taşır. Gazeteciyim, köşe yazarıyım. Evrensel gazetecilik ilkelerine saygı duyarım. Haberin tarafsız olması gerektiğine inanırım. Yorum ise özgür olmalıdır. Ben de köşe yazılarımı özgürce yazarım. Hayatım boyunca otosansür uygulamadım. Bugün KIBRIS Gazetesi’nde yazdığım bir yazıyı, imkân olsa bir Rum gazetesinde de aynı ifadelerle yazarım. Bir Türkiye gazetesinde yazsam yine aynı cümleleri........

© Kıbrıs Gazetesi