Amerika Birleşik Devletleri ve İsrail’in İran’a yönelik başlattığı topyekûn askerî saldırıların, küresel ekonomilerde ve tedarik zincirlerinde bırakacağı sarsıcı etkilerin nereye varacağı uluslararası kamuoyunun en büyük merak ve endişe konusudur. Hatırlanacağı üzere, 28 Şubat 2026 tarihinde başlayan savaşta ABD ve İsrail, İran’ın birçok kentine ve stratejik noktasına sürpriz hava saldırıları düzenlemiş; bu sarsıcı operasyonlar neticesinde İran’ın Dini Lideri Ali Hamaney ve çok sayıda üst düzey yetkili hayatını kaybetmişti. Operasyonun hemen ardından ABD Başkanı Donald Trump ve Savunma (Savaş) Bakanı Pete Hegseth’in televizyon ekranlarından verdikleri mesajlar, krizin boyutunu gözler önüne sermiştir. Trump ve Hegseth, bu askerî müdahaleyi başlatmamış olsalardı dünyanın bir “nükleer afet” yaşayacağını iddia ederek, “Hatta ortada Washington diye bir yer bile kalmamış olacaktı” şeklinde oldukça radikal bir savunma yapmışlardır. Ancak ABD yönetiminin kendi içindeki karar alma süreçlerindeki çarpıklık, bizzat Başkan Trump’ın ifadeleriyle ifşa olmuştur. Geçtiğimiz günlerde Trump, kameralar önünde yanında oturan Savaş Bakanı Hegseth’e dönerek; “İran’a askerî müdahaleyi ilk sen istedin. ‘Müdahale edelim, çünkü onların nükleer silaha sahip olmasına izin veremeyiz’ dedin” şeklinde bir çıkış yapmış; Bakan Hegseth ise bu ağır siyasi sorumluluk yüklemesi karşısında sessiz kalmayı tercih etmiştir. 27 Mart eşiği: Taktiksel erteleme mi, diplomatik oyalama mı?

Sahadaki yıkımın yanı sıra, krizin enerji piyasalarını vuran boyutu da ciddiyetini korumaktadır. Trump’ın, İran’ın enerji santrallerini vurmak için tanıdığı 5 günlük ültimatom süresi 27 Mart 2026 (bugün) itibarıyla dolmaktadır. Şimdi küresel sistem şu sorunun cevabını aramaktadır: Trump, bu aşamada İran’ın enerji altyapısını vuracak mı, yoksa diplomatik bir anlaşmaya şans tanımak adına bu süreyi uzatacak mı? Süreç öylesine bir belirsizlik sarmalına girmiştir ki; bir an ABD ile İran arasında diplomatik........

© Kıbrıs Gazetesi