Efendim, bugün insanlık tarihinin en az tekerlek kadar mühim, en az ateş kadar yakıcı ve en az atom bombası kadar yıkıcı o muazzam icadını masaya yatırıyoruz: Terlik.

Siz bakmayın onun kapı eşiğinde boynu bükük beklediğine; o aslında bir mühendislik harikası, bir konfor kalesi ve Türk annesinin elinde dünyanın en gelişmiş güdümlü füze sistemidir. Arkasından bakakaldığımız o "şap" sesinin genetik kodlarımıza işlenmiş bir hikayesi var. Gelin, ayaklarımızı yerden kesecek bu destana hep beraber dalalım.

TERLİĞİN İLK İCADI BİR KONFOR DEVRİMİ Mİ YOKSA KAÇIŞ PLANI MI?

Terliğin kökeni için tarihin tozlu raflarına, daha doğrusu tozlu mağara zeminlerine bakmamız gerekiyor. Arkeolojik bulgular bizi M.Ö. 4000’li yılların Mısır’ına ve Uzak Doğu’suna kadar götürüyor. Ama asıl hikaye ihtiyaçtan doğdu.

İnsanoğlu ayakkabıyı buldu bulmasına ama o kaba saba deri parçalarıyla evin içinde dolaşmak, sanki ayağında iki tane kütükle gezmek gibiydi. İlk terliğin, muhtemelen ayağını taşa vurmaktan bıkan veya sabah yataktan kalktığında soğuk zemine basınca "Aman sabahlar olmasın!" diyen bir antik çağ dâhisi tarafından bulunduğu rivayet edilir.

Özellikle Eski Mısır’da terlik bir statü sembolüydü. Firavunlar, papirüs yapraklarından örülmüş ince tabanlı terliklerle sarayda süzülürken, aslında "Ben dışarının çamuruna bulaşmayacak kadar asilim" mesajı veriyorlardı. Japonya’da ise "Uwabaki" geleneğiyle dışarının kirini içeri sokmamak bir namus meselesi haline gelmişti. Yani terlik, aslında medeniyetin "temizlik" ile imtihanından doğdu.

TERLİK NASIL YAPILIR? KUMAŞIN VE LASTİĞİN MUHTEŞEM DANSI

Bugün fabrikalarda saniyede bin tane üretilse de, gerçek bir terliğin yapım aşamaları aslında bir sanat dalıdır. Geleneksel bir terliğin anatomisi üç ana kısımdan oluşur:

1.  Taban: Eskiden kösele veya mantar olan bu kısım, şimdilerde kauçuk veya EVA denilen esnek maddelerden yapılıyor. (Annelere göre bu kısım, aerodinamik sürtünmeyi minimize eden "vuruş yüzeyi"dir.)

2.  Saya (Üst Kısım): Ayağı saran kadife, havlu kumaş veya deri bölüm. Burası terliğin "şefkat" kısmıdır.

3.  İç Astar: Ayağın terini alan, yumuşacık, pofuduk bölge.

Yapım aşamasında önce kalıplar çıkarılır, ardından taban ile üst kısım ya yüksek ısıdaki preslerle birleştirilir ya da el işçiliğiyle dikilir. Ama........

© Kayseri Gür Haber