Gazze, Doğu Akdeniz sahilinde güzel bir mevki. Güneşi var, kumsalı var, plajları var, uzun ve sıcak bir yaz mevsimi var.

Biz, sahilinde 5-6 yıldızlı otelleri, kumsalında kiralık şezlongları olan, kadın ve erkeklerin sere serpe uzandığı, insanların birbirinin bedenine güneş kremi sürdüğü bir Gazze sahili düşleyecek durumda mıyız?

Aslında şu tasvirimle düşlemediysem bile akla getirmiş oldum.

Fakat bu tasvir benim ulaşmak istediğim Gazze değil. Yani tasvirimin içinde temenni yok.

Gazze için huzur temenni ediyorum.

Gazze’deki yorgun, yaralı ve acılı insanlar için sulh ve selamet temenni ediyorum.

Çocukların, tepelerinde savaş uçakları, dronlar olmaksızın, yattıkları odalarda bombalar infilak etmeksizin sükunetle uyumalarını temenni ediyorum.

İnsanların aç ve açıkta bırakılmamasını, öldürülmemesini, camilerinin, kiliselerinin, hastanelerinin, okullarının yıkılmamasını temenni ediyorum.

Adalet olur mu temenniyle?

Veya nutukla?

Olmaz.

Bizim ülkemiz en süslü adalet nutuklarının atıldığı ülkedir. Nutukçumuz bol. Ama tecrübeyle sabit ki nutukla adalet olmuyor.

Kim yaptıysa, kim Gazze’yi yerle bir ettiyse, insanlarını kim öldürdüyse, hepsi için adalet de temenniyle mümkün olmaz.

Yaklaşık bir yıl önce (3 Şubat 2025) “Trump’a damadı mı ilham veriyor?” diye sormuştum.

O günlerde........

© Karar