Buna ancak ‘vayyy b…’ denilebilir. Reuters’a göre, Yastık altında tuttuğumuz altınların toplamı 600 milyar dolara çıkmış! Milli gelirimizin yüze 48’i gibi muazzam bir oran!

Bu paraları ihtiyaç halinde bozdurup harcadığımız için, Merkez Bankası’nın “sıkı para politikası” beklenen kadar etkili olamıyor. Merkez Bankası’nın sürekli “hedef revizyonu” yaparak enflasyon tahminini yükseltmek zorunda kalmasının sebeplerinden biri buymuş. Başkan Fatih Karahan böyle diyor.

İkincisi ve en önemlisi, böylesine muazzam bir servetin ekonomiye bir finansman katkısı olmadan yastık altında yatıyor olmasıdır. Eskilerin “iddihar” dediği bu olaya, fakültedeki iktisat hocamız merhum Prof. Yüksel Ülken “gömüleme” derdi.

Bu 600 milyar dolarlık servetin onda biri bankalara yatırılarak veya tahvil alarak ekonomiye girse önemli bir rahatlama olur; ama hayır; yastık altında bekliyor.

Neden böyle? İki sebepten bahsetmek mümkün: Bir, ekonomi yönetimine güvensizlik… İkincisi, tarihten gelen alışkanlık ya da gelenek.

Avrupa’da küçük tasarrufların yastık altından çıkarak bankerler vasıtasıyla veya şirket hisselerini satın alarak ekonomiye yönelmesi 13. Yüzyılda başlamıştı. Modern finansman kurumlarının köklerinde bunlar var.

Bizde böyle gelişmeler olmadı.

Müslümanların kendi sermayeleriyle banka açması, İttihat ve Terakki’nin “Milli İktisat” politikası döneminde başladı.

Cumhuriyet’in ilk........

© Karar