Sinema bir gösterme sanatıdır ve günlükler sanatçının arka odasına götürür bizi. Her ne kadar günlük bir edebi tür olarak Avrupa’yı işaret etse bile Rus sanatçıların günlüğü Doğu ile Batı arasında gidip gelir duygu ve tutum bakımından. Edebiyat özellikle o insan araştırmasının odağı sayılır uzunca yıllar. Sinema yaşadığımız zamanlarda pek çok sanatın önüne geçmiş görünse bile aralarındaki göbek bağı kolay kopacak cinsten değildir. Günlük yazarken edebiyata bağlanır sonuçta her sanatçı. Marc Chagall’ın günlüklerini okuduğumuzda sadece bir hayata şahitlik etmeyiz. Bir ressamın doğuşunu izleriz adım adım. Aynı zamanda bir öykü kitabı hatta roman da okuruz. Yazmanın onca zorluğuna rağmen günlük, bir hesap sağlaması güveni duygusu da verir bize. Sanatçının eserinden hayatına bakmamızı kolaylaştırır. Fakat yine de dikkatli olmak gerekir. En doğal tutum içinde en ustalıklı saklayışlar gerçekleşir.

Andrey Tarkovski’nin ne yaman yönetmen olduğunu sinema sevenler bilirler. Kendilik ilkesini kendisine özgü bir dil yaratıncaya değin sabırla yaşatır Tarkovski. Onun filmlerini izlerken sadece sinemaya değil kendisinin şahsi evrenine de dahil oluruz. Elimizde onun hayatının on altı yıllık bir dökümü var. Zaman Zaman İçinde, ilk defterin kapağındaki kolajdan iç sayfalara yayılan notlara ve çizimlere kadar onun zihin dünyasının göstergeleri. 30 Nisan 1970 ile 15 Aralık 1986 aralığına şahitlik ederken felsefi düşünceden şiire, günlük para hesaplarından öfkelere, düşlerden umutsuzluklara fakat mutlak capcanlı bir ruhla karşılaşırız.

Her günlük farklı bağlamlar ve ayrı yaklaşımlarla okumaya tabi tutulabilir. Yazanın ruh haritası çıkarılabileceği gibi günlük yaşamının pratikleri listelenebilir. Her bir bakış her........

© Karar