TL’nin “her gün” değerlendiği “mevcut ekonomi politikaları” ilelebet sürdürülemez.

Çünkü ihracatı cezalandıran ve ithalatçıyı ödüllendiren bir ekonominin kan kaybından er ya da geç gücü tükenir ve muhakkak tökezler.

İhracatı cezalandırmak ithalatçıyı ödüllendirmek demek; daha az döviz geliri ve daha çok döviz giderine razı olmak demektir.

Peki aradaki fark nasıl kapanıyor?

Sıcak para sahiplerine, carry trade yapanlara, riskli fakat yüksek faiz veren piyasalarda para kazanmayı meslek edinmiş yabancı finansçılara yüksek faizler vaat ederek.

Örnek: Avrupa’da 10 yıllık tahviller %2,7 ve Amerika’da%4,5 kazandırıyor.

Türkiye, yurtdışı yerleşiklere kısa vadelerde ve döviz cinsinden ’leri aşan oranlarda kazanmayı vaat ediyor; bu vaade inananlar şimdiye kadar adeta garanti para kazandılar.

Eğer bir yabancı 30 Mayıs 2023 günü 100 milyon dolarını Türkiye’ye getirip Türk Lirası 1-3 ay vadeli mevduat hesaplarına yatırmış olsaydı; 3 yıl sonra bu 100 milyon dolar bugün 157 milyon dolar olacaktı.

Kaynak: TCMB, haftalık mevduat faiz oranları; TCMB döviz kurları.

Üç yılda yabancıların dolarına toplamda en az W faiz ödedik.

Yabancılar geldiler ve en küçük bir çalkantıda karlarını realize edip hemen çıktılar; yine geldiler yine kazandılar ve yine çıktılar; şimdiye kadar hem kalanlar, hem çıkanlar hem de girip çıkanlar kazandılar; dünyada, her durumda kazandıran başka bir ülke var mı?

Halbuki devlet 3-10 yıl vadeli tahviller çıkarsa en çok %7’den üç yıllığına ! faiz ödemiş olurdu; W değil.

Bu arada ihracatçılarımıza neler........

© Karar