Devletler ve milletler konusunda konuşacaklar, önce tarihin laboratuvarına bakacaklar. Türkler emperyal karakterli bir millettir. Tarihin kaydettiği temel özelliklerinin başında bu gelir. Yönetme tarzları da özellikler gösterir. Devletlerinde her unsura yer vardır. Yetmiş iki buçuk milleti kucaklarlar. Ayrımcılık etmezler. Asimilasyona da girişmezler. Hakka hukuka göre yönetirler. Korur ve kollarken hep kendilerinden verirler. Devlet kuruculuğun Türklerdeki şaşmaz cömertlik kuralı budur.

Batılı emperyaller sömürgeler kurar, köle eder ve her türlü sömürürler. Türkler, içlerine alırlar.

Türk devletleri yönettikleri diğer unsurları değil, Türkleri yormuş ve üzmüştür denebilir. Birilerinin “Osmanlı’da Türk düşmanlığı ediliyordu” dedikleri Türk’ün her fedakârlığı kurucu unsurdan beklemesidir. Diğer emperyal ülkelerden farkları budur.

Yalnız bir şeye tahammülleri yoktur. Devlette ortaklık kabul etmezler. Bir evde “dü zen(iki kadın)le düzen olmayacağı” gibi devlette de çift veya çok başlılıkla düzen kalmayacağını bilirler. Diyeceğim o ki, şimdiki devlete ortak koşma hazırlıkları denebilecek süreçler suyu tersine akıtma teşebbüsleridir. Ortak devlet olmaz.

“KARANLIKTA UYANAN BİRİ”

Bu köşede bir kere daha bahsettiğimi hatırlıyorum. Yahya Kemal’in, döne döne okunacak 1921 yılı Bulgaristan izlenimlerine dayanan “Karanlıkta Uyanan Biri” yazısında da Türk’ün bu özelliklerine dikkat çekilir. 19. Yüzyılın sonlarından itibaren Müslüman kardeşlerimiz arasından çıkan çeteler de devleti şurasından burasından paralamaya çalışırken Türk unsuruna düşen “Aman bölünmeyelim!” demektir.

Bu sırada en haklı şikâyetleri bile dinlenmez. Halk, Üsküp Valisinin yönetiminden yaka silker ve ayaklanır. Onları da dağa çıkan Arnavudlardan zanneden İstanbul, bir heyet gönderir.........

© Karar